kadavranın kederi,Âmine Havle

kadavranın kederi

“üstün başın yine siyaset içinde,
kaç kez dedim sana, masaya böyle oturamazsın,
git yıka beynini!” diye bağırıyor içimde bir kadın.

haylaz çocuklar gibi düşünceler,
sesleri yüksek ,coşkulu bazen ,bazen hüzünlü.
“büyüyünce cellat olacakmış teyzesi “ diyor içimdeki azabın annesi,
kalkıyorum.

denizin şefkati de olur içine kendini bırakmak isteyen bir ceset için,
öfkesi bana değil.
kaldırıyorum başımı,tüm yönleri kırıveriyor bakışların.
pusulalar seni göstermiyor, inanmıyorum.
bir yol göster.bir çöl söyle ,gidip kaybolayım,
bir dağ söyle o dağın ardında arayayım seni.
kafsa kaf,everestse everest,ağrıysa ağrı.
ama sen en çok ağrı dağının ardına yakışırsın.
içimdeki azap çok iyi biliyor bunu.

gürültüler arasında sessizlikten kaleler içinde yaşıyoruz,
susuyoruz ve bu kez de sessizlikten hüküm giyiyoruz
herkes gibi.
kaleler değil zindanlar
“içerdeyiz!” diye bağırıyorum,”dışarıdayken bile içerdeyiz.”
duymuyorlar.

tüm renklerle kavga ediyorum .hepsiyle.
hiç bir renk diğerinden güzel değildir.
kendinize gelin diyorum aslında beyazsınız hepiniz.
ve sonra gözlerinin rengi hınçla bakıyor bana.
dilekçe yazdırıyorum bir arzuhâlci bulup.
adını söylüyorum.zabıt da tutuyorlar.
fakat bir türlü gelmiyor itfaiye içimin semtlerine.
taşraymış,yollar kapalıymış,
zaten kurtaracak bir şey de yokmuş içimde.

azalmıyor,artıyor yangınım.
termometreleri boş ver,
santigrat dereceleri ya da celsiusları
sezarı neden öldürdü brütüs umurumda değil
sen neden öldürdün beni, bu da.
aklımda başka başka şeyler var.

II

seni bıraktım.
istanbul boğazını,
okyanusları, hatta bir gün gitmeyi planladığım
ve henüz keşfedilmediğine inandığım o kıtayı bile.
tahammül edemediğim acılar ve yalanlar var,
tahammül edememek de yalan üstelik.

kafamda binlerce hırsızlığın ve cinayetin tanıklığı .
içimdeki bu gitmek hissi
hep şahit yazılmak korkusundan ,anladım.
bu nedenledir her mahkemede idamıma hükmetmem.

ruhum yeni çıkmış otopsiden.
ölüm nedenim ingilizce ve ibranice yazılmış bir çok yalan .
kimsesizliğimden bir mezara bile gömmüyor beni bilim.
hatta küllerimi bile atmıyor sen nehrine.
bir kadavranın kederini anlatıyor mu tıp kitapları, bilmiyorum.

sahi, beni neden öldürdün?
bütün renkler siyah diyorum ,hepsi.
beyaz yalan söylüyor.
“git yıka beynini!” diye bağırıyor kadın.
hiç olmadığım bir yerde yığılıp kalıyorum.

Âmine Havle

 

(*Tablo: Claude Monet,Gündoğumu)

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s